ترک ستیزی یا کشور پرستی

توصیه های دوستان سابق و هشدارهای مسئولین حکومتی باعث شده بود که �کر کنم که یک حس نیرومند کشورپرستی (البته بهتر است بگویم گربه پرستی) در ذهن برخی از ایرانیان وجود دارد و این حس موجب ایجاد هم احترامی ا�راطی و هم نگرانی کاذب نسبت به موجودیت این کشور شده است و بدین سبب هر �عالیتی را که با تعری� آنها از ایران مطابقت ندارد خطرناک می دانند. البته این حس گربه پرستی در ذهن برخی از عوام که متأثر از تبلیغات هستند وجود دارد، اما آنچه که اینک برای من روشن گردیده این است که غالب رواج دهندگان کشورپرستی خود میهن پرست نبوده بلکه حس ترک ستیزی و یا عرب ستیزی خود را در قالب ایران پرستی بیان می دارند.
…
در زمانی که ابرقدرت اتحاد جماهیر شوروی هنوز �رونریخته بود، ایران دریاچه خزر را به نسبت مساوی و بر اساس قوانین بین الملل و توا�قات متقابل، با همسایه شمالی خود تقسیم نموده بود. اما آنچه که امروز از خزر صدقه وار نصیب طر� ایرانی می گردد چیزی بیش از یازده درصد آن نیست. البته آنچه می خواهم بگویم واکنش جریان باصطلاح میهن پرست ایرانی نسبت به این قضیه است.

مسئولین حکومتی که کشورپرستی را با �اشیسم شیعی مختلط کرده اند، غالباً در سعی هستند که از طرح این موضوع در محا�ل مختل� جلوگیری کنند تا در آرامش بیشتر بتوانند داد و ستد خود را با طر� روسی انجام دهند و زمانی که مجبور به پاسخ گویی می شوند از تلاششان برای سهم بیست درصدی خبر می دهند. همان هایی که جمهوری آذربایجان را با نام ایران شمالی می خوانند و ادعای مالکیت بر آن دارند، هیچ سخنی از تقسیم دریای خزر به زبان نمی آورند. کسانی که حتی نام خزر را قبول ندارند و از تمام توان خود است�اده می کنند تا نام مازندران را رسمی کنند، تا کنون اشاره ای به مسئله تقسیم دریا در تریبون های خود نگرده اند…

تعمق در این مورد و موارد مشابه (همچون قراردادهای ن�تی با طر� چینی) باعث می گردد تا ت�کر خود را در مورد آنها اصلاح کنیم، آنها نه کشورپرستانی شیعه گرا، بلکه ترک ستیزانی هستند که این حس دشمنی خود را با پوشش میهن پرستی به پیش می برند.
البته اکثریت دوستان سابق نیز در موارد �وق الذکر چیزی جز سکوت پیشه نکردند. آنها که در قضایای خرداد هشتادو پنج، تظاهرات مردمی را با اتهام تجزیه طلبی محکوم می کردند و در بیانیه های خود مردم آذربایجان را با اتهامات واهی متهم می نمودند، صدایشان برای مسئله خزر شنیده نشد. همچنین می توان با مطالعه ای اجمالی در مورد ترک ستیزی در دوران پهلوی به راحتی به این مسئله پی برد که جریانهای پان ایرانیستی نه بر اساس انگیزه های ایران پرستانه بلکه به دلیل قلب هویت مردم غیر �ارس به ویژه عرب ها و ترکها تشکیل شده بودند و ادامه آن جریان ها همینک نیز قابل مشاهده است…

باید به ت�اوت این دو نوع انگیزه (کشور پرستی یا ترک ستیزی) توجه کامل داشت. کشور پرستی مولود عشق به یک جغرا�یا و تاریخ متعلق به آن جغرا�یاست. البته چون �رد کشورپرست جهان بینی خود را بر اساس احساسات به دست آورده است، توجهی نمی کند که این جغرا�یا و تاریخ تا چه اندازه صحت دارد. آن چه مهم است این است که کشورپرستی نتیجه یک علاقه ا�راطی است، بنابراین تن�ر و دشمنی که در این ا�راد نسبت به �عالین هویت طلب دیده می شود نتیجه ت�کر غلط آنها و دیدگاه اشتباه آن ها است. پس این انتظار می رود که با اصلاح این دیدگاه اشتباه، تن�ر و دشمنی نیز از بین برود.

اما ترک ستیزی، زاده تن�ر به یک ملت است. چون پایه و اساس آن بر دشمنی نهاده شده است، امیدی به اصلاح آن نخواهد بود و مبارزه با این جریان، مبارزه ای در همه عرصه ها خواهد بود. لذا �عالین حرکت ملی باید با شناسایی دقیق جریان مقابل خود، راه مبارزه با آن را انتخاب کنند.